Terug naar Ecclesianet.nl

Het Midden-Oosten - Een kruidvat

 

Dr. H. Klink, Hoornaar

Als ik dit schrijf is in Libanon een wapenstilstand tussen Hezbollah en Israël ingegaan: maandagmorgen 14 au­gustus 08.00 plaatselijke tijd zweeg het gebulder van de kanonnen en boorden er zich geen raketten meer door de lucht. Op het buitenlandse nieuws waren beelden te zien van de verwoestingen die door het Israëlische leger aangericht werden in Libanon.

Wie zal geen deernis hebben met dat kleine, maar mooie land, dat twee keer zo groot is als de provincie Gelderland en qua oppervlakte een kwart is van Neder­land? Na een jarenlange burgeroorlog in de jaren tach­tig, was het land er bijna bovenop. Het toerisme nam weer toe, er bestond kans op een democratiseringspro­ces. Syrische soldaten hadden na de moord op president Hariri, in januari 2005, het land moeten ontruimen, de zoon van Hariri is de aanvoerder van een belangrijke partij in het parlement en gaat u maar door. Vier weken oorlog hebben abrupt een einde gemaakt aan dit per­spectief. Het zal weer jaren duren voor het land beko­men is van de schade, zo is de verwachting. Als je de beelden ziet en de slachtoffers telt, dan komt onwillekeu­rig de vraag bij je op: heeft Israël er goed aan gedaan, zo hard op te treden?

Maar er is ook een andere kant. Om die te zien, moet men enkele dingen over Hezbollah weten. Hezbollah is een terroristische organisatie, die als enig doel heeft: de vernietiging van Israël. De afgelopen maanden heeft de organisatie het noorden van Israël met grote regelmaat bestookt met raketten en op deze manier Israël getergd. Daar kwam op 12 juli jl. de ontvoering van drie Israëli­sche militairen op Israëlisch grondgebied bij! Daarmee provoceerde de organisatie Israël, dat ook al had moe­ten aanzien dat een week daarvoor een andere militair door gewapende Palestijnen ontvoerd was.

Toen Hezbollah de militairen niet wilde uitleveren, gaf de regering Olmert het bevel aan te vallen. Hoe goed Hezbollah op die aanval voorbereid was, bleek in de weken erna. In eerste instantie dacht de Israëlische rege­ring het met luchtaanvallen en een klein contingent solda­ten af te kunnen. Toen ze Hezbollah niet klein kregen - hetgeen te merken was aan de tientallen raketten die da­gelijks lukraak op Israël afgevuurd werden - werden re­servisten opgeroepen en meer tanks in stelling gebracht. Op den duur moesten maar liefst 30.000 soldaten naar het front gestuurd worden om zuidelijk Libanon voordat een VN-resolutie werd aangenomen zoveel mogelijk van Hezbollah strijders te zuiveren,. Zo werd het mogelijk dat Israëlische troepen op sommige plaatsen de Litani-rivier, 20 kilometer boven de noordgrens van Israël, bereikten. Maar dat was met de grootst mogelijke moeite Wat de Israëlische soldaten in dit gebied aantroffen, grensde voor hen aan het ongelofelijke: een zeer gecompliceerd net van onderaardse gangen. Bunkers, die tot 40 meter diep gegraven waren, met zeer moderne camera-apparatuur, die strijders de gelegenheid gaven om de vijand te bespioneren en onverhoeds aan te vallen. In enige van de bunkers trof men zelfs airconditioning aan. Daarbij beschikten de Hezbollahstrijders over zeer geavanceerde anti-tankwapens, over onbemande spionagevliegtuigjes enz. Met andere woorden: sinds Israël zich zes jaar geleden uit dit gebied terugtrok, heeft Hezbollah kans gezien het zuiden van Libanon om te bouwen tot één groot militair terrein. En dat om klaar te zijn voor een niets ontziende strijd tegen Israël. Niets ontziend, omdat de strijders niet geven om een mensenleven. Bij een terreurbeweging als Hezbollah telt een leven niet, ook het eigen leven niet. Zo bezeten is men van haat tegen de vijand, dat de strijders als de Jappen in de Tweede Wereldoorlog zichzelf te doden, om maar zoveel mogelijk dood en verderf te zaaien. De organisatie doet ook aan iets anders denken. Wie een propagandafoto bekijkt waarin jonge rekruten geworven worden, ziet daar een twintigtal jongens staan, die hun armen en handen recht vooruit steken en zo de groet brengen. Daarboven de woorden: voeg je bij Hezbollah! Je kunt begrijpen dat iemand de genoemde foto typeerde als “de foto die alles zegt“… Hezbollah lijkt ook niet echt te geven om de bevolking van Libanon, die men zegt te willen verdedigen. Met de gijzeling van de drie Israëlische soldaten op 12 juli namen ze, zoals minister Bot zei, het hele land in gijzeling. Het kan zo zijn dat er van de kant van Israël te weinig gedaan werd om de burgers van Libanon te ontzien, één ding is duidelijk: het Israëlische leger was er niet op uit om burgerslachtoffers te maken, zoals Hezbollah dat in Israël wel was. En nog veel duidelijker is, dat Hezbollah er zelf de hand in had dat er in Libanon veel gewone burgers omkwamen: Hezbollahstrijders kleedden zich als burgers, zodat het voor het Israëlische leger ondoenlijk

was om de een van de ander te onderscheiden. Daar kwam nog bij dat Hezbollah zich door het land heen, schuil hield in woonwijken en ‘gewone’ huizen en flats, van waaruit Israël bestookt werd! Dat maakte het uitermate lastig hen te bestrijden en als dit gebeurde met slachtoffers onder de burgerbevolking - en dit blijft vreselijk - schreeuwde men moord en brand en wees men met de beschuldigende vinger in de richting van Israël…. Dit infame gedrag leek succes te hebben. De publieke opinie keerde zich in grote delen van de wereld, vooral in de Arabische wereld tégen Israël! Het is dankzij de vasthoudendheid van Engeland en Amerika (en in EU-verband ook dankzij Nederland) dat er desondanks een resolutie aangenomen is waarin Hezbollah impliciet beschuldigd werd en Israël de morele winnaar is. Als de resolutie wordt uitgevoerd is veel gered: het zuiden van Libanon komt onder internationaal toezicht, Hezbollah raakt een groot deel van zijn territorium kwijt. Spannend wordt het in Libanon. De kans is nu iets groter dan voorheen

dat men zich, gesteund door de VN, van Hezbollah en zo van Syrië kan ontdoen. Als dat gebeuren zou, zou dat grote winst betekenen. Maar of het zover zal komen? Zolang het moslimfundamentalisme sterker en sterker wordt, blijft het Midden-Oosten een kruitvat. En als Iran op een atoombom aanwerkt - hoe diep niet onder de grond? - neemt de spanning er alleen maar toe. En niet alleen in het Midden-Oosten. Het scheelde maar een haar of deze dagen hadden in het teken gestaan van een geweldige aanslag op tien vliegtuigen, waardoor duizenden mensen de dood hadden gevonden in de Atlantische Oceaan. Een aanslag gepleegd door jonge mensen van de tweede generatie in Engeland. Het is verbijsterend. Vooral omdat één van de verdachten, zijn vrouw en baby mee wilde nemen in het vliegtuig om in de babyfles zo onopvallend mogelijk over de gewraakte vloeistof voor de bommen te kunnen beschikken ... Wat ook verbijsterend is, was de reactie van een dertigtal moslimorganisaties, die terreur afwezen, maar ook een link legden tussen het buitenlands beleid van de Engelsen en dergelijke aanslagen! Zeer terecht was de minister van Buitenlandse Zaken door deze opstelling geschokt!

In dat opzicht moet ik denken aan een mevrouw vorige week op de radio, die haar hart moest luchten. Ze vertelde dat tijdens de oorlog verschillende van haar familieleden door de Duitsers vermoord zijn. Het kwam toch niet bij je op, zo zei ze, om naar Berlijn te gaan en jezelf daar op te blazen! Wat een mentaliteit zit er achter als men zo gemakkelijk en niets ontziend geweld pleegt en daar enig begrip voor opbrengt?! Juist die mentaliteit voorspelt bij de mondialisering van de wereld, niet veel goeds… We leven in apocalyptische tijden. Wat een ontwikkelingen maken we mee! Doen we er verkeerd aan om in dit alles de voetstappen te horen van Jezus Christus, die komende is?