Terug naar Ecclesianet.nl

Europa, waarheen?

Dr. H. Klink, Hoornaar
... en Zijn discipelen kwamen bij Hem om Hem de gebouwen van de tempel te tonen. Mattheüs 24:1

In deze verzen lezen we dat de Here Jezus Christus samen met zijn discipelen is gezeten op de Olijfberg, die tegenover de tempel ligt. Vandaar heeft men een prachtig zicht heeft op de stad: vanuit het dal van de beek Kedron verheft zich de tempelberg. Daarachter ligt de stad, tegen het silhouet van de heuvels aan de andere zijde van Jeruzalem. De tempel die door Herodes buitengewoon verfraaid is, is dé parel van de stad, waar op feestdagen duizenden en duizenden pelgrims hun onderdak gevonden hebben.
Terwijl ze er zitten, staat er, ‘tonen’ de discipelen Hem de tempel. Het woordje ‘tonen’ doet merkwaardig aan. De Heer kent de tempel maar al te goed. Al vanaf Zijn twaalfde jaar komt Hij met regelmaat in de stad. Er moet meer achter zitten dan dat de discipelen Hem op de tempel opmerkzaam maken. Het heeft er veel van dat de discipelen hun Meester ergens van proberen te overtuigen.
Het verband maakt duidelijk wáárvan. Kennelijk is het gesprek gekomen op de toekomst van de stad en is er iets geweest waar ze Hem niet van hebben kunnen overtuigen en dat hen ertoe brengt te zeggen: “Kijk eens…“
Waar ging het over? Over de verwoesting van Jeruzalem. De Here Christus bracht die ter sprake. “Zie, uw huis, Jeruzalem, wordt u woest gelaten“ (23:38). Dat riep verzet op. Maar Meester, kijkt u eens naar de tempel. Er is zoveel jaren aan gebouwd. Deze kán toch niet stukgaan? Dit kunt u toch niet menen? Christus zegt het wèl: “Geen steen zal op de andere gelaten worden.“ En dan voorzegt Hij wat binnen 40 jaar gebeuren zal. Hij heeft het over de meest vreselijke dingen en eindigt met een praktische raad: bidt dat uw vlucht niet valt in de winter, enz.
Wij leven in en tijd waarin passages uit de Schrift als deze zich aan ons opdringen. Wat op dit ogenblik in Frankrijk gebeurt, kan als een veenbrand werken in delen van Europa.
Wat ligt eraan ten grondslag? Het begin van een antwoord dat ik op deze vraag zou willen geven is: het jarenlange liberalisme en libertinisme dat onze Westerse beschaving is binnengedrongen. Ofwel: identiteitsverlies. In Europa heeft men zijn identiteit gezocht waar zij niet in lag en heeft men haar niet gezocht waar zij wèl in gelegen is. Want stel u eens voor dat Europa christelijk gebleven was! Het lijkt me dat de nationale regeringen dan voorzichtiger geweest zouden zijn inzake de immigratiepolitiek. Als vanzelf zou een zekere terughoudendheid betracht zijn, omdat men wel aanvoelde dat de eigen christelijke identiteit in ons werelddeel in het geding zou komen. Of mag men daar geen zorg voor hebben, evenals een vader zorg heeft voor de integriteit van zijn gezinsleven, dat deze niet verstoord wordt door elementen van buitenaf?
Als Europa eens christelijk gebleven was, zou het dan zichzelf zó verachtelijk hebben gemaakt als nu het geval in de ogen van vele moslims en allochtonen? Wat vinden zij van de alom om zich heen grijpende decadentie? Men hoeft maar te denken aan de (westerse) t.v. programma’s die avond aan avond de huizen binnen komen. Aan internet. Hoe weinig dwingen wij respect af!
Als Europa christelijk gebleven was zou er meer fatsoen zijn en minder hedonisme. Dan was het huwelijk meer in ere gebleven en zouden er ongetwijfeld minder huwelijken stuk gelopen zijn en waarschijnlijk zou de bevolkingsaanwas niet zou achter gebleven zijn, door de seksuele revolutie, zoals die nu heeft plaatsgevonden. Zo zou er veel meer te noemen zijn. Als…
Maar… zo ís de situatie niet.
Wat ervan komt? We weten het niet. Het kán zijn dat de storm gaat luwen. Het kan zijn dat deze nu zich doorzet later - en dan nog grimmiger - de kop weer opsteekt.
Veel moet er gebeuren wil de samenleving niet nog verder verruwen en ontsporen. Om één ding te noemen: geen nodeloos kwetsen van elkaar, zoals Van Gogh deed in zijn film Submission. Voor alles is het nodig om op te komen voor een heel eerlijke terugkeer tot de godsdienst waaruit het éigenlijke Europa is geboren: het christelijk geloof. Daar ligt ons anker.
Wie dit in onze tijd naar voren brengt, voelt zich roepende in de woestijn. Maar ooit heeft Guardini geschreven: “Wanneer Europa nog langer wil blijven bestaan, wanneer de wereld Europa nog langer nodig moet hebben, dan dient het de door Christus’ gestalte gevormde historische macht te blijven, neen, met een nieuwe ernst te wórden, welke het volgens zijn eigen wezen is. Laat het deze kern los…., wat er dán nog over blijft, heeft niet veel meer te betekenen.“
Terug dus naar Christus. Niet om hoog op te geven van wat wij ervan gemaakt hebben, zoals de discipelen deden. Het bouwwerk dat zij Hem toonden was mooi. Maar wat er achter zat, wat het representeerde, was vermolmd. Nee, maar terug naar Hem, om Hem aanbidden als de door God gezonden Wereldheiland.
Dááraan ging men in Jeruzalem voorbij, en dát het ergste. Men ging voorbij aan Hem, die kon zeggen: “Jeruzalem Jeruzalem, hoe vaak heb IK u bijeen willen vergaderen als een hen haar kuikens. Maar Gij hebt gewild. Och of u nog ditmaal wilde luisteren wat vrede dient…“ Dát is de boodschap aan Europa. u nog ditmaal wilde luisteren… Áls het nog maar laat is….