Terug naar Ecclesianet.nl

Syrië

Nu ik iets over de toestand in Syrie kwijt wil, kan ik niet beter doen dan aansluiten bij wat mevrouw drs. Aalders schreef over de ‘gruwel der verwoesting’. Zij eindigt haar bijdrage met ‘Maar het einde was het nog niet…!’. Inderdaad: veel leed zou er nog over de wereld gaan. De wreedheden die momenteel in Syrie begaan worden, doen niet onder voor die die beschreven worden door mevrouw Aalders, zeker nu twee weken geleden voor het eerst door een van de strijdende partijen op vrij grote schaal gifgas is ingezet.

Het gebruik van chemische wapens plaatst president Obama voor een groot dilemma. Hij heeft meer dan een jaar geleden al aangekondigd dat hij het inzetten van deze ‘wapens’ niet zou tolereren. Terecht, lijkt me. Maar hij staat voor meerdere moeilijkheden. Allereerst in de internationale diplomatie. In de veiligheidsraad krijgt hij geen support voor een gewapende aanval. Daarnaast kan hij voorlopig niet rekenen op daadwerkelijke hulp van de Engelse regering. Hij staat dus tamelijk geisoleerd. Ook in het binnenland loopt hij risico’s. De kritiek van de Republikeinen op alles wat hij doet, is niet van de lucht. Maar vooral is het de vraag wat de gevolgen zullen zijn in Syrie. Wat als Assad zijn greep op het land helemaal verliest? Egypte laat zien dat met het verdwijnen van een gematigd dictatoriaal regime een land soms van de regen in de drup komt. Radicale en terroristische groepen kunnen garen spinnen bij het wegvallen van het centrale gezag, met alle gevolgen van dien.

De andere kant is dat het gebruik van chemische wapens een brug te ver is. John Kerry de minister van buitenlandse zaken maakte dat duidelijk. In de toekomst kunnen tirannieke regimes er een gevaarlijk precedent aan ontlenen. Daarom zijn Amerika en de Westerse wereld wel gedwongen om in te grijpen. En juist daarom is het wrang dat landen als Rusland en China zich afzijdig houden en samenwerking met de Amerikanen uit de weg gaan.

De sleutel voor een echte oplossing ligt in internationale samenwerking. Die is er niet en daarom is Amerika bijna gedwongen om met enkele NAVO-landen alleen te werk te gaan. Met het risico dat de negatieve effecten ervan (burgerslachtoffers en verdere ontwrichting van het Midden-Oosten) op dit land verhaald worden. Dat verklaart de aarzelingen van Obama en de wens om het congres te raadplegen. Het valt te waarderen in de president dat hij niet over een nacht ijs wil gaan. De schaduwzijde van deze houding is dat hij het risico loopt dat hij zich ontpopt als een weifelende leider. En die reputatie kan een president zich in de huidige omstandigheden niet veroorloven.

Al met al is er voorlopig geen licht aan de horizon voor Syrie. Wat voor leed staat de bevolking nog te wachten? Dat geldt ook voor de christenen in dit land en in het hele Midden-Oosten. God geve daarom wijsheid aan regeringsleiders, vooral aan de Amerikaanse president en zijn regering.

H. Klink, Hoornaar