Terug naar Ecclesianet.nl

Vrede… Wat is dat eigenlijk ???

E.B. Klink, Gorinchem

 

Vorige week liep ik door het centrum van Gorinchem. Toen ik daar liep ging er van één van de oude mooie herenpanden een deur open. Ik zag een volwassen man naar buiten stappen. Aan zijn rechterhand liep een jong meisje van ongeveer vijf jaar. Het was een mooi lief blond meisje waar de onschuld vanaf straalde. Ze had een leuk jurkje aan. “Lief meisje“, dacht ik nog en liep rustig verder.

Toen ik nog eens goed naar de vader keek, zag ik dat deze man een joint in zijn mond had. “Nou ja“, dacht ik, “wat is dat voor zottigheid. Je haalt het toch niet in je hoofd om nota bene in aanwezigheid van je dochtertje met drugs op straat te gaan lopen?“ Ik heb in mijn werk genoeg gezien om niet snel van dit soort dingen te schrikken, maar dit raakte me op één of andere manier. Verschrikkelijk, dat dat kleine meisje blijkbaar in die omgeving moet opgroeien en dat ze door zo’n onverantwoordelijke man moet worden groot gebracht!

 

Later kwam er een gevoel van woede in me op. “Te zot van woorden dat het mag!!! Je zou hem het ding van zijn lippen trekken!!! Alleen dit tafereel al moet een reden zijn om direct te begrijpen dat die troep verboden moet worden!“ Maar ja, tegenwoordig… Alles moet kunnen onder het mom van ‘persoonlijke vrijheid’ en ‘harmonie in de samenleving’. ‘Harmonie, vrijheid en vrede’ zijn gevleugelde termen in allerlei discussies. “Vrede“, dacht ik. “Wat is dan tegenwoordig nog vrede?“ “Iedereen moet doen en laten wat hij wil en iedereen moet tolerant zijn jegens de ander.“ Nog een paar jaar en het staat op die manier in de Dikke Van Dale uitgelegd, terwijl iedereen weet dat het zo’n klein meisje kapot maakt. Bah, ik was er boos om. Ik heb er die week mee getobd. Ik heb getobd met de vragen: “Is er een ‘vrede’ die voor iedereen vredig is, ongeacht of je Christen bent of wat dan ook?“ “Is ‘geen aanstoot nemen’ dan inderdaad de manier om de wereld mooi te laten zijn?“

Ik kon dat niet accepteren, maar kwam er niet uit totdat ik de zondag daarop ’s ochtends in de kerk zat. Hoe de predikant er precies bij kwam weet ik niet eens meer, maar ik kreeg een antwoord op mijn vraag. “Vrede?“ zei de predikant.“ Weet u waar het woord in het Grieks mee in verband staat?“ “Met orde.“ was zijn eenvoudige maar heldere antwoord op die vraag. “Orde biedt vrede….“ Ik heb een diepe zucht van verlichting geslaakt. Opgelucht verliet ik de kerk, met een ‘bevredigd’ gevoel. Ik had namelijk antwoord gekregen op mijn vraag. Dat ik die ochtend in de kerk had gezeten was puur vanwege orde geweest, want eigenlijk had ik helemaal geen zin gehad om te gaan. Wat een vredig gevoel was er in me gekomen, door me te houden aan orde… Daarover nadenkend ben ik rustig richting huis gewandeld en heb ik een heerlijke zondag gehad.